احمدرضا احمدی، با الهام از شعر کلاسیک فارسی و نیما یوشیج، جریان تازهای را در شعر معاصر ایران پایهگذاری کرد. نخستین مجموعهی شعر او با نام «طرح» در سال ۱۳۴۰ منتشر شد و توجه شاعران و منتقدان را به خود جلب کرد. احمدی از پیشگامان موج نو در دههی چهل بود؛ جریانی که تأثیر قابلتوجهی بر ادبیات و هنر ایران گذاشت. او از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۷۳ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان فعالیت داشت؛ ابتدا به عنوان مدیر تولید موسیقی و سپس در سِمَت ویراستار. در سال ۱۳۷۸، مراسم اهدای جایزهی شعر روزنامهنگاران در خانهی او برگزار شد و کانون از او با اهدای تندیس «مداد پرنده» تجلیل کرد.
طراحی سهجلدی همهی شعرهای من، که توسط انتشارات چشمه منتشر شده، بر پایهی مفاهیم بصری مرتبط با شعر مدرن احمدی شکل گرفته است. استفاده از نشانهگذاریها (علامتهای نگارشی) در طراحی جلد و صفحات کتاب به سبک خاص نوشتاری شاعر اشاره دارد. پالت رنگی سبز ـ زرد، هم در جلد و هم در صفحات جداکنندهی داخل کتاب، انسجام و هویت بصری مجموعه را تقویت میکند. روی جلد، تصویر شاعر در سه مقطع زندگی (جوانی، میانسالی، کهنسالی) زیر ورقهای از کاغذ کالک قرار گرفته است؛ عنصری که نماد گذشت زمان و تحول تدریجی شعرهای اوست. مجموعه در یک قاب نگهدارنده قرار دارد که سه جلد را در کنار هم جای میدهد و هویت بصری مجموعه را به شکلی یکپارچه کامل میکند.
سادگی ویژگی اصلی شعرهای احمدرضا احمدی است. ارزش آثار او در تواناییاش برای خلق نوآوری با زبانی ساده نهفته است. طراحی کتاب نیز بازتابدهندهی همین سادگی است و فضای تنفس کافی برای شعرها را فراهم میکند.
