کنفرانس هنر معاصر ایران، که در ژوئیهی ۲۰۰۵ در دانشگاه آکسفورد برگزار شد، نخستین تلاش برای بررسی مفهومی هنر مدرن و معاصر ایران در چارچوبی آکادمیک بود و سعی داشت جایگاه کنونی این هنر را در بستر گستردهتر هنر معاصر جهان ارزیابی کند. این رویداد فرصتی بود برای گرد هم آوردن پژوهشگران و تاریخنگاران هنر از ایران، اروپا، ایالات متحده و سایر کشورها تا تنوعها و تحولات جاری در حوزهی هنر معاصر ایران را به بحث بگذارند. همچنین به بررسی استراتژیهای هنری و فرایند تولید آثار هنری هم در ایران و هم در میان هنرمندان ایرانی مهاجر پرداخت.
مفهوم طراحی این پروژه بر پایهی حرف اول واژهی «هنر» در زبان فارسی شکل گرفته است. در این طراحی، دو عنصر تصویری اصلی به کار رفتهاند که نشاندهندهی ابعاد گوناگون هنر هستند. بخشی از فرم این حرف ـ شامل دو حفره یا بهاصطلاح «چشم» آن ـ بهصورت محو طراحی شده و نماد هنر سنتی و جوهرهی بیزمان آن است؛ عناصری که الهامبخش بسیاری از جنبشهای هنر معاصر بودهاند. بخش دیگر بهصورت پیکسلی طراحی شده و بیانکنندهی سیر تحول دیجیتال و مدرن در هنر امروز است. این دوگانگی پایهی تمام خروجیهای بصری پروژه است و با ترکیب تصویر و تایپوگرافی، همراه با استفاده از فونت فوتورا سیاه و راهحل تایپوگرافیک، پیام طراحی را تقویت میکند. این رویکرد پلی میان گذشته و حال میسازد و بر گفتوگویی مداوم میان میراث فرهنگی و نوآوری هنری تأکید دارد؛ گفتوگویی که پویایی مستمر چشمانداز هنر معاصر ایران را رقم میزند.
این رویکرد طراحی نهتنها گذشته و حال را به یکدیگر پیوند میزند، بلکه گفتوگویی مداوم میان میراث و نوآوری را برجسته میکند؛ گفتوگویی که چشمانداز هنر معاصر را همواره در حال شکلگیری نگه میدارد.
